"Lagt opp???"

Me har fått nogen henvendelsar frå ulikt hald i det sista.
Et par av desse lure felt på om me har lagt opp, evt ner.....

Te adle som lure, me har definitivt ikkje gitt oss, men me har vore ganske opptokne i det sista.
Me har, for å sei det rett ud, hatt et allre så lide tebagefall.
Og så har me bedreve en blanding av forskning og eksperimentering med pelskledde vesen....

Hmm, du syns nok at dette hørres en smule suspekt ud...
Kan godt ver, di kalle dæ "living on the edge"..

For et par-tri år si, va me jysla aktive på et norsk nettsted.
Me hadde store gleda av dette, følte me verkele fekk dæ te..

Heimen blei fylt av allslags fine ting, og samlingen av Lucky Luke va nærmast komplett.

Så en dag kom me øve et verktøysett,me piber og skralla og alslags.
Det vart skrøtt høglytt av kvaliteten, og bildene va egna te jaga forventningane opp te et umoralsk høgt nivå..

Me begynte å by, og fekk teslaget.
Me syns me hadde gjort et kupp.
Glae og fornødde betalte me frakt og ekspedisjonsgebyr, og sette oss te på trappå og venta på postmaen.
Endele, itte to vege på trappå, såg me postbilen koma.
Med pakke og et udefinerbart glis...
Me skreiv onna og gjekk inn i heimen for å skrøyda av kor heldige me hadde vore.

Me visste dæ egentle frå før av, men det e kje te koma forbi at det e et ualminnele ringt merkje når plastikkassen rondt verktøye dette ud i to beda når me åpne pakken...
Ennå verre vart dæ når me sko studera innhaldet.
Altfor blankt verktøy pleie bety trøbbel.

Og dæ stemde.
Toåringen vår lo av oss.
Dæ svei litt.
Andre me kjenne nevnte sviktande dømmekraft.
Dæ svei dæ og.

Men me va fast bestemt på å prøva, me hadde jo gjort et kupp.

Ud å skifta hjul.
Fysste bolten bødde T-håndtaget te dæ ugjenkjenneliga, og alt den fine krommen datt av.
Andre bolten brekte av forlengaren.
Tredje bolten gjore ende på skrallå.
På dette tidspunktet va me ikkje lenger tereknelige.
Det goa kjøbe vart tebageført te naturen, så arkeologar om et par tusen år får noge te lura på...
Me snakte ikkje så møje resten av dagen, og me sad ganske rolikt i ei krå i fleire tima.

I løbe av desse timane lovte me oss sjøl, såpass høgtidele at det meste må klassifiseras som å sverga ved vår tippoldemors kanon, at me allre sko gå på sånt ein gong te.

Men det seiest at ein gløyme me tiå, og det har me altså opplevd.

Godt at di har begynt å levera kattane i øskjer nå, så me iafall sleppe sekkene så ligge å flyde...............