"Og når vårsol i bakkane blenkte"

Me har ein slektning,dvs. me har te dels mange slektningar, men denne kontakte oss forholdsvis hyppigt, så sant mobiltelefonen er tørr nok...

Det e kje alltid an har så møje å sei, men an gjer jaffal livstegn ifrå seg, oppdatere oss på smått og stort som røre seg i verden.
Mest smått, når sant ska seiast.....

Av en eller aen ufoklarlige gronn, har denne slektningen lagt sin elsk på en gammal Bedford me har ståande her.
(For dei mindre opplyste i blant oss, kan me fortella at Bedforden e en relativt tilårskommen lastebil med 3-veistipp & usedvanlig lite komfortabel førerkabin, som dei siste åra har vore base for ein omfangsrik musefamilie med uvanleg god apetitt på skai og skumgummi....)

Koffor me fremdeles finne det formålstjenligt å ha denne lastebilen ståande her, e et mysterium som volde naboen vår en god del bekymringar.......
(Psykiateren vår har konkludert med at saken må utredas nærmare,og at tilfellet e ganske interessant, men slett ikkje uvanligt.Han konne og opplysa oss om at situasjonen fortelle meir om oss enn om naboen vår......... Der fekk me den...)

Men, tebage te poenget: Den tidligare omtalte slektningen oppsøge denne Bedforden frå tid till anna, prøvesitte setet, stryk den varleg over hovedlyktene og sjekkar lufttrykk i dekka.

Så og tilfelle i sommar, ein uvanleg varm og solfylt dag, utstyrt med splitter nye solbriller, nyleg innkjøpt på ein nærliggande bensinstasjon.

Me siterer :

"Di va jysla dyre,altså,di kosta merr en tusenfemhondrekroner og litt te...."
An va ganske stolte av desse solbrillene, og passte godt på di.

Men, som naturligt va, når Bedforden sko saumfarast ekstra grondigt "inni motoren", som han uttrykte det, måtte di leggast te sides.
Og søkk vekk va di når han kom ut igjen....

Det vart leita lenge og vel, i fleire omgangar, med assistanse av både den eine og ikkje minst den andre, men brillene var og blei borte.
Etter ei stund forsona han seg med det forsmedelige tapet, og kvardagen falt igjen tilbake til vante former.

Me hadde alle gløymt av solbrillene, til me var ute og gjekk søndagstur nyleg.
Då me runda hjørnet på bilen, fekk me sjå at vårsola blenkte i noko, der nede i svart, opptrødd mold.
Det eine glaset hadde fått hard medfart av av ei saueklauv, og fasongen var ikkje heilt som opprinneleg, men det var like fullt eit par solbriller.

Me lyt nok varsle slektningen vår snart....